Instagram

Sinds kort ben ik ook te vinden op Instagram.

Op Instagram zal ik voornamelijk foto’s plaatsen die uiteraard gaan over mij leven als vader.

Instagram

Benieuwd naar wat wij allemaal doen in onze vrije tijd?

Volg me dan ook op Instagram!

Advertenties

Keuzes maken.

Het leven als vader betekent ook keuzes maken, keuzes die verder reiken dan het eigen belang, immers alle keuzes die ik maak hebben direct invloed op mijn gezin.

Zo kwam ik onlangs in gesprek met Ajax die in mij de geschikte kandidaat zagen om shopmanager te worden van hun nieuw te openen fanshop.

Super leuke uitdaging dus, alsof er een droom werkelijkheid zou worden! Gesprek 1 en 2 waren dan ook snel achter de rug.

Bij het bespreken van het salaris en de voorwaarden kwam ik er echter al snel achter dat ik veel vrije tijd zou moeten inleveren gezien de openingstijden van deze shop, en er minimaal in salaris op vooruit zou gaan ten opzichte van mijn huidige situatie binnen Vodafone.

Een lastige keuze dus, aan de ene kant een droombaan die letterlijk voor het grijpen lag, aan de andere kant minder vrije tijd.

En laat dat laatste nou net mijn struikelblok zijn, minder vrije tijd betekent minder tijd voor mijn kinderen.

Voor ik vader werd zou ik deze baan zonder twijfel met beide handen hebben aangegrepen maar na de geboorte van mijn eerste zoon is mijn visie op werk behoorlijk veranderd.

Waar voorheen salaris en beloning het belangrijkste onderdeel waren bij de keuze van een baan is tegenwoordig de vrije tijd die over blijft voor mijn gezin een hogere prioriteit geworden.

Het leven als vader gaat dus verder dan alleen de naam “papa” dragen!

Nominatie Liebster award

Tot dusver heb ik eigenlijk alleen maar berichten gepost omtrent de situatie met Stephano, maar omdat ik merk dat mijn blog veel meer wordt bezocht dan verwacht zal ik ook andere berichten gaan posten. Mijn leven als vader bestaat immers uit meer dan alleen de strijd die ik voer om Stephano weer te kunnen zien.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, onlangs ben ik door Remiek Selassa van Beconsciousaboutit genomineerd voor een Liebster award, super leuk om te zien dat je blog gewaardeerd wordt, bedankt Remiek!

De Liebster Award is een award die je aan andere bloggers kan geven zodat iedereen een kans krijgt om bekeken te worden.

De regels van de Liebster Award:

• Bedank de persoon die jou genomineerd heeft en post een link naar zijn/haar blog

• Zet een foto van de award op je blog

• Beschrijf jouw favoriete blog

• Beantwoord de vragen van de persoon die jou genomineerd heeft en maak nieuwe vragen voor de bloggers die jij nomineert

• Nomineer jouw favoriete blogs

• Kopieer de regels in je blogpost

• Informeer de bloggers die jij genomineerd hebt, en stuur hen een link van je blogpost

Mijn favoriete blog is de blog van Prisilla Belleviefashion ik moet eerlijk bekennen dat ik bevooroordeeld ben omdat Priscilla de vrouw van mijn broertje is,en de moeder van mijn lieftallige nichtje!

Maar los daarvan beheert Priscilla een blog die erg gevarieerd is, zo schrijft ze elke week een about last week, en doet ze regelmatig reviews van producten

Dan is het voor mij ook tijd om de vragen te beantwoorden die Remiek heeft gesteld:

1: waarom ben jij ooit begonnen met bloggen?

Ik ben eigenlijk begonnen met bloggen om mijn gevoel weg te schrijven. Ik ben niet het type dat makkelijk over gevoelens praat, maar kan het makkelijker van me afschrijven.

2: waar haal jij je inspiratie vandaan?

Omdat ik schrijf over mijn leven als vader haal ik me inspiratie uit het dagelijks leven.

Tot dusver heb ik voornamelijk geschreven over de situatie rondom mijn oudste zoon Stephano die ik helaas op dit moment niet zie of spreek, maar zal vanaf nu ook meer schrijven omtrent het leven als vader in het algemeen.

3: hoe diepzinnig ben je?

Daar ik schrijf vanuit mijn gevoel en de situatie waarin ik zit behoorlijk diepzinnig.

4: schrijven is voor jou als?

Misschien heel cliché, maar het is voor mij me hart luchten. Een manier om toch mijn gevoelens van me af te kunnen schrijven die ik normaal voor mezelf zou houden.

5: als je moest kiezen tussen intelligentie en schoonheid, wat kies jij?

Wederom een antwoord die behoorlijk cliché is, maar in het leven kom je mijn inziens verder met intelligentie dan met schoonheid. Oftewel als ik moest kiezen zou het intelligentie worden.

Dan is het nu mijn beurt om andere bloggers te nomineren voor de Liebster awards!

De genomineerden zijn:

1: Priscilla van Belleviefashion

2: sicco van Becomingadaddy

3 Amélie van Writingsbyamelie voor jullie de volgende vragen:

1: waarom ben je begonnen met bloggen?

2: wat wil je bereiken met je blog?

3: waar haal jij je inspiratie voor je verhalen vandaan?

4: eeuwig geluk of eeuwige rijkdom?

Nu is het aan jullie om het treintje verder te laten gaan!, succes!!

Het licht wat snel weer gedoofd werd.

In mijn laatste blog verhaal kon ik delen dat er dan eindelijk licht aan het eind van de tunnel scheen.

Licht scheen ja inderdaad. Helaas na heel veel bellen met de instanties die eerder aangaven me te kunnen helpen, blijkt nu het tegendeel weer eens bewezen te worden.

Blijkbaar hebben de instanties in Nederland de goedkeuring nodig van beide ouders alvorens ze zich kunnen bemoeien in situatie’s als ouder verstoting.

Dus wederom wordt het sprankeltje hoop wat ik kreeg op een spoedig herstel van de omgangsregeling met mijn zoon weer heel snel de grond ingetrapt.

Wat ik al eerder schreef, ik zal de “strijd” nooit opgeven om ervoor te zorgen dat het contact tussen mij en Stephano weer wordt hersteld, maar als ik heel eerlijk ben ben ik de wanhoop wel nabij.

Naast me wederom in dure advocaat zaken steken, zie ik steeds minder wegen die ik kan bewandelen om mijn recht te halen.

Maar een ding blijft als een paal boven water staan… “ik zal nooit maar dan ook nooit opgeven!

Licht aan het eind van de tunnel!

Afgelopen week hebben we de 6e verjaardag gevierd van mijn bonus dochter. En net zoals feestdagen zijn verjaardagen ook van die momenten dat je er extra bij stil staat dat je niet compleet bent. Iedereen is er vrienden, ooms tantes, neefjes, nichtjes en ondanks dat zo’n dag dan super gezellig is, is voor mij de dag nooit compleet meer dan normaal spookt dan de gedachte door me hoofd dat ook Stephano hier gewoon bij had moeten zijn!

Dit gevoel maakt mij dan ook diep van binnen boos, heel boos en verdrietig! Maarrrrr er is licht aan het einde van de tunnel!

Door een incident welke ik verder niet op deze pagina zal openbaren ben ik in contact gekomen met zowel veilig thuis als een gezins hulpverlener van de gemeente die zich zullen gaan buigen over de situatie en zich met name gaan richten op het niet nakomen van de omgangsregeling!

Eindelijk is daar dus licht aan het eind van de tunnel, ondanks dat ik er niet teveel hoop uit wil putten ben ik blij dat de situatie niet eindelijk eens serieus onder de loep wordt genomen!

Zodra ik meer kan vertellen omtrent deze “hulp” uit onverwachte hoek zal ik dit uiteraard delen!

“Papa wanneer komt Stephano weer?”

Het is alweer 2 weken terug sinds me laatste blog bericht.

Sinds dit bericht is er eigenlijk helaas weinig veranderd, nog steeds is er geen contact met Stephano wel heb ik vernomen dat Stephano inmiddels is verhuisd daar ik genoeg mensen in Lelystad ken weet ik zo ongeveer waar hij woont, maar precies weten doe ik het niet & ik kan jullie vertellen dat dit heel naar voelt, niet weten waar je kind precies woont!

Maar goed op dit bericht na heb ik weinig nieuws te horen gekregen, wel valt het me steeds zwaarder dat met name zijn broertje Daley steeds vaker om zijn broer vraagt, “papa wanneer komt vano weer” of papa “vano is echt mijn beste vriend” “papa is vano thuis gekomen?” Ik probeer hem zo goed als het gaat uit te leggen dat zijn broer voorlopig niet komt, maarja hoe leg je een jongentje van nog geen 3 jaar nou eigenlijk uit hoe de situatie exact in elkaar zit? Naar dat antwoord ben ik naarstig op zoek!

Contact zoeken tegen beter weten in

Afgelopen weekend was er weer een breek momentje, het valt mij steeds zwaarder en zwaarder dat ik van me eigen kind bar weinig weet, ik weet niet hoe het op school gaat, ik weet niet wat hij doet voor sport, ik weet niet wat hem dagelijks bezig houdt, eigenlijk weet ik dus helemaal niks noppes nada niente over me eigen kind!

Als ik heel eerlijk ben moet ik toevoegen dat ik zelfs in de tijd dat ik hem nog wel zag ook bijzonder weinig op de hoogte werd gehouden van bijvoorbeeld zijn prestatie’s op school maar ach dat kon ik op dat moment nog aan hem vragen.

Omdat ik uiteraard wel graag op de hoogte gehouden wil worden van wat er allemaal speelt rondom Stephano heb ik zondag eigenlijk tegen beter weten in maar toch weer eens die telefoon gepakt en een telefoontje naar zijn moeder gepleegd (Stephano zijn eigen telefoon is door zijn moeder afgepakt onder het mom van dat hij deze niet nodig zou hebben) eigenlijk vrijwel meteen toen er op werd genomen werd ik al afgesnauwd en werd er meteen aangegeven dat ik haar met rust zou moeten laten en dat ze anders aangifte zal doen wegens stalking, nadat ik duidelijk aangaf niet voor haar te bellen maar puur voor het feit dat ik wil weten hoe het met Stephano gaat omdat het immers ook mijn kind is werd doodleuk verteld dat ik maar ouderschapsbemiddeling moest aanvragen als ik Stephano weer zou willen zien.

Natuurlijk was dit ondanks dat ik ergens in me achterhoofd echt wel kon weten dat dit zo zou gaan weer een teleurstelling, nu zullen er vast veel mensen zijn die denken dan vraag je toch ouderschapsbemiddeling aan? Dit zou inderdaad kunnen, ware het niet dat het contact tussen Stephano zijn moeder en mijzelf naar mijn idee prima verliep, bij het ophalen en wegbrengen van Stephano kon er even worden verteld waar eventueel rekening mee gehouden moest worden, of wat er eventueel in mijn weekend was voorgevallen etc.

Voor mij is dit de normale gang van zaken bij ouders die uit elkaar zijn (je bent doorgaans immers niet uit elkaar als beste maatjes, wij niet in ieder geval) het is duidelijk dat de meningen van mij en de moeder van Stephano hierin nogal verschillend zijn en zij via deze weg een ander soort contact wil afdwingen, iets waar ik dus totaal niet achter sta omdat ik vind dat een kind duidelijkheid moet hebben (papa en mama zijn uit elkaar met een reden, maar kunnen in belang van het kind gewoon “normaal” met elkaar omgaan) hierbij vind ik niet dat ouders doodleuk koffie met elkaar moeten gaan drinken en gezamenlijk leuke dingen met hun kind moeten gaan ondernemen.

Maar goed, er is wederom een tijdje verstreken en zoals het er nu naar uit ziet krijg ik Stephano ook voorlopig nog niet te zien of te spreken.